RETOÑECE | • retoñece v. Tercera persona del singular (ella, él, ello; usted, 2.ª persona) del presente de indicativo de retoñecer. • retoñece v. Segunda persona del singular (tú) del imperativo afirmativo de retoñecer. • retoñecé v. Segunda persona del singular (vos) del imperativo afirmativo de retoñecer. |
RETOÑECED | • retoñeced v. Segunda persona del plural (vosotros, vosotras) del imperativo afirmativo de retoñecer. • RETOÑECER intr. retoñar. |
RETOÑECEIS | • retoñecéis v. Segunda persona del plural (vosotros, vosotras) del presente de indicativo de retoñecer. • RETOÑECER intr. retoñar. |
RETOÑECEMOS | • retoñecemos v. Primera persona del plural (nosotros, nosotras) del presente de indicativo de retoñecer. • RETOÑECER intr. retoñar. |
RETOÑECEN | • retoñecen v. Tercera persona del plural (ellas, ellos; ustedes, 2.ª persona) del presente de indicativo de retoñecer. • RETOÑECER intr. retoñar. |
RETOÑECER | • retoñecer v. Volver a producir renuevos, pimpollos, retoños o vástagos una planta. • retoñecer v. Volver a producirse lo que había dejado de ser, de acontecer o de darse con el vigor habitual. • RETOÑECER intr. retoñar. |
RETOÑECERA | • retoñecerá v. Tercera persona del singular (ella, él, ello; usted, 2.ª persona) del futuro de indicativo de retoñecer. • RETOÑECER intr. retoñar. |
RETOÑECERAN | • retoñecerán v. Tercera persona del plural (ellas, ellos; ustedes, 2.ª persona) del futuro de indicativo de retoñecer. • RETOÑECER intr. retoñar. |
RETOÑECERAS | • retoñecerás v. Segunda persona del singular (tú, vos) del futuro de indicativo de retoñecer. • RETOÑECER intr. retoñar. |
RETOÑECERE | • retoñeceré v. Primera persona del singular (yo) del futuro de indicativo de retoñecer. • RETOÑECER intr. retoñar. |
RETOÑECEREIS | • retoñeceréis v. Segunda persona del plural (vosotros, vosotras) del futuro de indicativo de retoñecer. • RETOÑECER intr. retoñar. |
RETOÑECEREMOS | • retoñeceremos v. Primera persona del plural (nosotros, nosotras) del futuro de indicativo de retoñecer. • RETOÑECER intr. retoñar. |
RETOÑECERIA | • retoñecería v. Primera persona del singular (yo) del condicional de retoñecer. • retoñecería v. Tercera persona del singular (ella, él, ello; usted, 2.ª persona) del condicional de retoñecer. • RETOÑECER intr. retoñar. |
RETOÑECERIAIS | • retoñeceríais v. Segunda persona del plural (vosotros, vosotras) del condicional de retoñecer. • RETOÑECER intr. retoñar. |
RETOÑECERIAMOS | • retoñeceríamos v. Primera persona del plural (nosotros, nosotras) del condicional de retoñecer. • RETOÑECER intr. retoñar. |
RETOÑECERIAN | • retoñecerían v. Tercera persona del plural (ellas, ellos; ustedes, 2.ª persona) del condicional de retoñecer. • RETOÑECER intr. retoñar. |
RETOÑECERIAS | • retoñecerías v. Segunda persona del singular (tú, vos) del condicional de retoñecer. • RETOÑECER intr. retoñar. |
RETOÑECES | • retoñeces v. Segunda persona del singular (tú) del presente de indicativo de retoñecer. • retoñecés v. Segunda persona del singular (vos) del presente de indicativo de retoñecer. • RETOÑECER intr. retoñar. |